Μόλις τελείωσα την αυτοβιογραφία του
Ozzy Osbourne του επονομαζόμενου και Prince Of Darkness. Μέσα σε 250 περίπου σελίδες ανακαλύπτει κάποιος το λόγο που ο τύπος ζει και αναπνέει για το rock 'n' roll.
Το βιβλίο καλύπτει όλη την ιστορία του Ozzy από τα παιδικά του χρόνια μέχρι και το
Ozzmosis. Έχει πολλές αναφορές στα παιδικά του χρόνια στο Aston, στην περίοδό του με τους
Sabbath, αρκετές πληροφορίες μέχρι και το
Bark at the moon, αλλά δυστυχώς από εκεί μουσικώς υπερπηδάει και το
The Ultimate Sin και το
No rest for the wicked, πηγαίνοντας κατ' ευθείαν στο
No more tears. Κρίμα διότι θα ήθελα πολύ να μάθω πως γράφτηκαν αυτοί οι δύο δίσκοι που αφήνει απ 'έξω.
Ένα πολύ μεγάλο μέρος του βιβλίου αφιερώνεται στους εθισμούς του Ozzy με τα ναρκωτικά και τον αλκοολισμό και τις προσπάθειες απεξάρτησής του. Κλινικές αποτοξίνωσης, φυλακίσεις, συλλήψεις, όλα αποτέλεσμα των καταχρήσεων.
Δίνει επίσης αρκετές πληροφορίες για το θάνατο του
Randy Rhoads, την απόλυσή του από τους Sabbath, τη γυναίκα του
Sharon και πως αυτή την έβγαλε από τα σκατά που είχε ξεπέσει.
Με έκανε να γελάσω αρκετές φορές, τα ευτράπελα που γίνανε όταν γράφανε το
Sabbath bloody Sabbath σε ένα (στοιχειωμένο) κάστρο στην Ουαλία, τις επικές κραιπάλες με τους
Motley Creu στην Bark at the moon περιοδία (όπου στην ουσία ο Ozzy ανταγωνιζότανε τους Motley Creu στο ποιος θα κάνει τα πιο τρελλά πράγματα), όταν ο Ozzy ξύπνησε στη μέση μιας λεωφόρου(!!) και το ξύρισμα των φρυδιών όσων μένανε στο σπίτι του Ozzy για ένα διάστημα(!!). Ο τύπος είναι πραγματικά τρελλάρας.
Έχει και ηθικά διδάγματα, βγαλμένα μέσα από τη ζωή, όπως το παρακάτω (μιλώντας για το ότι βρίζανε συνεχώς στο
The Osbournes)
But, y’know, swearing is just part of who we are – we’re forever effing and blinding. And the whole point of The Osbournes was to be real. But I have to say I always thought that bleeping out the swearing actually improved the show. In Canada, they didn’t have any bleeps, and I reckoned it wasn’t anywhere near as funny. It’s just human nature – isn’t it? – to be more attracted to something that’s taboo. If
someone tells you not to smoke, you wanna smoke. If they say, ‘Don’t do drugs,’ you wanna do drugs. That’s why I’ve always thought that the best way to stop people taking drugs is to legalise the fucking things. It would take people about five seconds to realise that being an addict is a terribly unattractive and pathetic way to be, whereas at the moment it still has that kind of rebel cool vibe to it, y’know?
Το μόνο αρνητικό αυτού του βιβλίου είναι ότι δε βγήκε νωρίτερα.
