Ευγενίδειο ίδρυμα - απαράδεκτοι

Από το πρωί τηλεφωνώ για να ρωτήσω τιμές εισιτηρίων, έχω περιμένει πάνω από δύο ώρες (συνολικά στις 6 φορές που έχω τηλεφωνήσει), αλλά δεν το σηκώνει κανείς. Απαράδεκτοι, στο δημόσιο έχω καλύτερη εξυπηρέτηση. Μόλις χάσατε τρεις πελάτες κύριοι του Ευγενίδειου.

Στο δικτυακό τόπο δεν αναγράφετε τιμές, στο τηλέφωνο δεν απαντάτε, (φαντάζομαι ότι δεν πρέπει να στείλω ε-μαιλ, εδώ δεν μπορείτε να κάνετε τα εύκολα τα δύσκολα θα καταφέρετε;), πώς θα πληροφορηθούμε κύριοι; Περνιέστε και για επαγγελματίες.

Είστε τυχεροί που βρίσκεστε στην Ελλάδα διότι αν ήσασταν στην Ευρώπη θα το είχατε κλείσει το μαγαζί.

Ψαροκόκαλο

Μόλις γύρισα από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Είχα πάει για το Ψαροκόκαλο, το διεθνές φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στην Αθήνα. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι και ιδιαίτερος θαυμαστής των ταινιών μικρού μήκους, τις θεωρώ πολύ κουλτουριάρικες (η τελευταία που είχα δει και μου άρεσε ήτανε το Σάμουρε, η οποία διαπραγματεύεται την ετερότητα/διαφορετικότητα), αλλά το Ψαροκόκαλο αποτέλεσε μια καλή έκπληξη. Όχι ότι λείπανε οι κουλτουριάρικες μικρο-ταινίες, αλλά μέσα σε δύο ώρες (τόσο κρατάνε οι παραστάσεις) και εφτά ταινίες οι τρεις ήτανε πολύ καλές.

Μετά το φεστιβάλ για ποτό στο Γκάζι. Αρκετός κόσμος, σχεδόν γεμάτα μαγαζιά, για Τετάρτη δεν το περίμενα.

Είσοδος στο φεστιβάλ 4 ευρώ. Διαρκεί μέχρι τις 7 Φεβρουαρίου. Οι ταινίες παίζονται σε δύο κινηματογράφους, Ταινιοθήκη της Ελλάδος και Νίξον. Το πρόγραμμα μπορεί να βρεθεί εδώ.

Το χειρότερο εστιατόριο

Beijing, κινέζικο, και είναι στο Μπουρνάζι (Κορυτσάς 29 και Κύπρου), Περιστέρι. Χαλαρά το χειρότερο που έχω πάει ποτέ στη ζωή μου. Έχω ξαναφάει ξαναζεσταμένο φαγητό, αλλά σε εστιατόριο δεν το περίμενα. Χάλια φαγητό και χάλια εξυπηρέτηση. Α, και το να έχεις τα τραπεζάκια σε απόσταση ενός μέτρου το ένα από το άλλο και στο ένα να επιτρέπεται το κάπνισμα ενώ στο άλλο όχι, δεν είναι χώρος μη καπνιστών. Δε μου έκανε έκπληξη που ήτανε σχεδόν άδειο.

Παζάρι βιβλίου στην πλατεία Κλαυθμώνος

Η αλήθεια είναι ότι το είχα ξεχάσει, ευτυχώς μου το θύμησε η roadartist, και πετάχτηκα την Παρασκευή ως την Κλαυθμώνος να δω τί μπορώ να αγοράσω. Η αλήθεια είναι ότι είχε πολύ χαμηλές τιμές (και πάρα πολύ κόσμο). Πήγα με τη σκέψη να αγοράσω ένα-δύο και τελικά γύρισα σπίτι με δεκατρία βιβλία (σύνολο 42 ευρώ)! Σίγουρα αξίζει μια επίσκεψη, μπορεί να μη βρίσκεις και τη μεγαλύτερη ποικιλια βιβλίων αλλά σίγουρα τα βρίσκεις αρκετά φθηνά, τουλάχιστον 50% κάτω από τις τιμές βιβλιοπωλείων.

Μερικά από τα βιβλία που βρήκα, Αρτό ("Ταξίδι στη χώρα των Ταραχουμάρα" και "Η μεγάλη μέρα και η μεγάλη νύχτα"), Κονδυλάκης ("Ο Πατούχας", αυτό ήθελα να το διαβάσω από πιτσιρικάς και ποτέ δεν έβρισκα την ευκαιρία), κάποια αφηγήματα του Μολιέρου, Νίκος Δήμου ("Σάτιρες"), Ρουσσώ ("Το κοινωνικό συμβόλαιο"), Ροδάκης ("Τα Καβείρια μυστήρια") και τη βιογραφία του ναυάρχου Μιαούλη.

Amazon CloudFront (S3) vs. Rackspace Cloud Files

Μόνο για geeks

79 define("MAX_OBJECT_SIZE", 5*1024*1024*1024+1); # bigger than S3! ;-)

από εδώ.

Αχαχαχααχαχαχαχαχα.

Μαμά Ελλάδα 2

Η υπόθεση είναι η εξής "Η κυβέρνηση πουλάει την Ακρόπολη στην Εκκλησία για να γίνει... καζίνο. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, μάρτυρες της συναλλαγής, βγαίνουν από τους τάφους τους και προσπαθώντας να σώσουν την Ακρόπολη μπλέκουν στα δίχτυα της σύγχρονης... ξεχαρβαλωμένης Ελλάδας.

Στο δρόμο τους συναντούν τον επικοινωνιακό πολιτικό, την αδίστακτη δημοσιογράφο, τον κακο-εκπαιδευμένο μπάτσο, την 15χρονη επαναστάτρια, και τέλος, την Τηλεόραση στην τελική μάχη με τους παπάδες για την κηδεμονία της Μαμάς Ελλάδας."

Σήμερα το είδα στο θέατρο Χώρα, στην Κυψέλη. Μπορώ να πω ότι μου άρεσε αρκετά, μέσα σε μίαμιση περίπου ώρα ξεδιπλώνεται όλη η σημερινή νοοτροπία του νεοέλληνα. Θα μου πείτε "καλά ήθελες και θεατρική παράσταση για να το καταλάβεις;". Όχι, αλλά καλό είναι να βλέπεις την ξεφτίλα μας και από μια εύθυμη σκοπιά που και που.

Μου άρεσε πάρα πολύ η ηθοποιία του Λευτέρη Ελευθερίου, νομίζω ότι ο άνθρωπος αυτός έχει πάρα πολύ ταλέντο. Είσοδος 17 ευρώ, 12 φοιτητικό. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ, και εδώ.

The curious case of Benjamin Button

Διάβασα σήμερα το βιβλίο The curious case of Benjamin Button, του Scott Fitzgerald, και το πρώτο πράγμα που μου ήλθε στο μυαλό ήτανε "πώς καταφέρανε και 50 σελίδες τις κάνανε δυόμιση ώρες έργο;". Η αλήθεια είναι ότι η ιστορία είναι πολύ διαφορετική από την ταινία· νυμφεύεται νωρίς και κάνει έναν υιό, ζει με τον υιό του όταν αρχίζει και μικραίνει, ο πατέρας του ποτέ δεν τον παρατάει, χωρίζει με τη σύζυγό του και αυτή πηγαίνει να ζήσει στην Ιταλία κλπ.

Πάντως μου άρεσε πολύ το ύφος και ο τρόπος γραφής του Fitzgerald, σε μέρη χιουμοριστικός και σε μέρη σοβαρός αλλά και καυστικός. Εκτός αυτού διαβάζοντάς τον ανακάλυψα και άλλα έργα με παρόμοια θεματολογία (αντίστροφο γήρας) όπως το The confessions of Max Tivoli, του Greer, όπως και το The body του Kureishi.